Waarom de Netflix-serie Emily in Paris ondanks alle kritiek een gevoelige snaar raakt bij francofielen en reislustige types

Emily in Paris, de nieuwe hitserie op Netflix, trekt een blik aan Franse clichés open waar francofielen van smullen!

Ik ben misschien bevooroordeeld, maar in mijn ogen kan er niets tippen aan het Parijse decor van de serie dat op een ansichtkaart niet zou misstaan. De populaire romcom neemt je mee naar de meest voor de hand liggende en voorspelbare, maar tegelijkertijd de meest iconische en populairste plekken van de stad der liefde, die zovelen weet te betoveren en inspireren.

De afgelopen 25 jaar was ik veelvuldig in Parijs, steeds om andere redenen, maar altijd ging ik op zoek naar nieuwe plekken, nieuwe buurten en nieuwe ervaringen. En telkens weer werd ik verrast door nieuwe ontdekkingen, maar viel ik tegelijkertijd ten prooi aan de ‘tourist traps’: al die bekende plekken die zo heerlijk geromantiseerd worden door de blij verraste blik van Emily.

Terwijl ik door de lockdown aan huis gekluisterd zit, roept de serie magische herinneringen bij me op, die mijn verlangen aanwakkeren om dat herkenbare gevoel opnieuw te beleven en de stad mijn hart gestolen heeft, opnieuw te ontdekken (#JeRedécouvrelaFrance).

Emily in Paris (Externe link) houdt het echte ‘Parijs van de Parijzenaars’ goed verborgen en belicht alleen de bekendere buurten en bezienswaardigheden. Dat geldt ook voor de ‘ware aard’ van de Parijzenaars, want die worden neergezet vanuit een Amerikaans perspectief – Emily komt uit Chicago. Met alle karikaturale vooroordelen van dien, die er bovendien enorm dik bovenop liggen: het snobisme, de schaamteloze Franse affaires, de cloppes ofwel sigaretten als het geheime wapen van de Franse femme fatale, de arrogantie, de verborgen wereld van luxe en rijkdom, en de al lang niet meer in zwang zijnde drie uur durende lunches of het zogenaamde modieus te laat komen op een gewone dag.

Maar als je wat verder kijkt en goed oplet, dan zie je ook de subtiliteit en een genuanceerder beeld van de Franse levensstijl. Zoals de gezellige convivialité tijdens een diner, waar niet alleen oppervlakkigheden worden aangesneden, of die benijdenswaardige balans tussen werk en privé, de kunst van de Franse gastronomie en oenologie, het feest dat champagne heet, de Franse mode waar niemand aan mag tornen en de ingenieuze creativiteit van de Fransen, maar ook de solidariteit onder collega’s en de ruimdenkendheid van de Fransen met al hun schijnbare voorkeuren.

De Amerikaanse Emily voelt zich een vreemdeling in de ‘stad der snobs’, maar in korte tijd heeft ze een vriendenkring opgebouwd. Ondanks dat zij de taal niet machtig is, het Frans verhaspelt en de ene na de andere vreemde uitspraak doet, delen zij met haar hun liefde voor het goede leven en het Franse erfgoed.

En hoe graag de Fransen het ook zouden willen, ontrouw hoort daar niet bij en een ménage à trois zie je net als elders vooral in de film, behalve de geliefde, die in de Franse cultuur een geromantiseerd personage is als tegenhanger van de laatdunkende hypocrisie van de Angelsaksische wereld. Al met al legt Emily in Paris de mysteriën en talrijke diepere lagen bloot voor degenen die scherp genoeg zijn om tussen de regels te lezen.

Hoe je het ook wendt of keert: bij het kijken van Emily in Paris val je als een blok voor Frankrijk en herontdek je je liefde voor Parijs (Externe link) .

En om met nog een vrolijke noot te eindigen: hoewel je je biefstuk misschien niet graag eet zoals de chef hem opdient, je zult ervan smullen en hem zelfs verslinden wanneer deze uit de handen komt van de ubercharmante en knappe Gabriel – of het nu jouw type is of niet!

Terwijl jij die appetijtelijke chef-kok in je dromen opvreet, kwijl ik weg bij de zoete herinnering aan mijn pain au chocolat en mijn bezoekjes aan een café in Saint-Germain (Externe link) , waar ik de hele wereld aan me voorbij zie gaan!

Parijs op de kaart