Op Montalivet is altijd iets te doen

  • Op Montalivet is altijd iets te doen

    Op Montalivet is altijd iets te doen

    © ATOUT FRANCE/Laurent Marois

  • Op Montalivet is altijd iets te doen

    Op Montalivet is altijd iets te doen

    © ATOUT FRANCE/Laurent Marois

Op Montalivet is altijd iets te doen Vendays-Montalivet fr

John de Graaf vertelt over zijn persreis.


 


In het hoogseizoen trekken jaarlijks 15.000 naturisten naar Montalivet, gelegen langs de Atlantische kust, op die toeristische taartpunt ten noordwesten van Bordeaux. Waarom? Omdat je daar gewoon alles van je gading vindt.


Het hazenslaapje op het strand heeft niet geholpen. Nog altijd spookt dat enorme aantal door ons hoofd. ''In het hoogseizoen zijn hier 15.000 mensen", zei Stéphane Barbe en de baas van Montalivet verblikte of verbloosde er niet eens bij.


"Monta", voor de liefhebbers, is niet alleen het oudste naturistenterrein van Frankrijk, maar ook nog eens een van de grootste van Europa. Liefst 350 hectare aan de kust van de Médoc is sinds 1950 ingericht om naakt te recreëren. Die 15.000 moeten natuurlijk wel de ruimte hebben. Om een indruk te geven: er staan inmiddels 1300 bungalows, het aantal jaarplaatsen op de camping bedraagt 1200.

In Montalivet is eigenlijk alles groot. Okay, uitgezonderd het zwembad, dat nauwelijks groter is dan het exemplaar waarin Rik Felderhof zijn gasten laat spartelen tijdens hun bezoek aan Zuid-Frankrijk. Maar, de zee is natuurlijk dichtbij, dus waar hebben we het eigenlijk over. Toch is dat badje de leiding van CHM Montalivet kennelijk een doorn in het oog, want op de plek waar we onze auto parkeren voor een heerlijke lunch (met vissoep en gepocheerde zalm!) moet binnen afzienbare tijd een zwembadcomplex liggen om je vingers bij af te likken. Zo zie je maar, in dit centre familial is altijd iets te doen.


En daarom komt iedereen graag op Montalivet, en ook graag terug. Tachtig tot negentig procent van de gasten uit binnen- en buitenland komt er geregeld. Aangetrokken door de zon, zee en zand? Aangetrokken door sport en spel? Aangetrokken door de creatieve mogelijkheden, van dans, beeldhouwen, schilderen of anderszins? Wie zal het zeggen: alle beweegredenen zijn nu eenmaal legitiem. Tijdens ons korte bezoek trof ons wel direct de sfeer van vrijheid en blijheid, die op Montalivet heerst. Zelfs rond het middaguur, als de zon ongenadig brandt, zijn de velden voor het beachvolley vol, wordt er op de acht banen volop getennist, klinkt het geluid van hamer en beitel op het spekstenen blok, worden de allerkleinsten vermaakt door professioneel animatiepersoneel en studeren jongeren een dansje in, voor een heuse opvoering aan het eind van de week.


Weelderig

Een park zonder poeha, blijft ons bij als Stephane Barbe ons over het terrein heeft gereden. De Porsche 911 cabriolet bij huisje 42, aan de rand van het complex, is een uitzondering. Hier is plek voor een ieder: met tent, caravan of camper, in een mobilhome, in een huis. In de laatste categorie zijn ze er zelfs nog uit de begintijd: houten onderkomens, zonder voorzieningen als stromend water en elektriciteit. Allemaal omgeven door weelderige vegetatie. Als je wilt kun je hier lekker terug naar de jaren vijftig, zestig: vluchtend voor de jachtige 21ste eeuw.

We zullen natuurlijk nooit weten of Albert Lecocq (1905-1969) dit in zijn hoofd had, toen hij kort na de Tweede Wereldoorlog zijn plannen voor Montalivet ontvouwde. De oprichter van zowel deze ‘club du soleil’ als van de Franse en internationale naturistenfederatie heeft wel ontegenzeggelijk naaktrecreatie onder de mensen gebracht. En tot op de dag van vandaag is zijn invloed hier merkbaar. Niet alleen door zijn naambord op de centrale avenue, maar ook door de verplichte naturistenkaart. ,"Zie die kaart als een paspoort, als een filter", zegt Stéphane Barbe.


Storm

Hij heeft ons weer gevonden bij het centre commercial, een rommelige ring van winkels, terrassen en vertier. Want we willen niet alleen iets drinken, we moeten ook weten van de dynamiek van Montalivet. En hoe valt die beter te verbeelden met het verhaal van de storm van 1999, die op het terrein vijf- tot achtduizend bomen neerhaalde? Gelukkig gleed de rampspoed eind december over het land, in het hoogseizoen was het leed niet te overzien geweest.

"Nu waren er gelukkig geen slachtoffers", zegt Barbe. Om de grootte van de catastrofe aan te geven, beschrijft hij de rit van zijn huis naar het werk. "Normaal doe ik er tien minuten over, dit keer meer dan twee uur. Overal was met bezig met kettingzagen om de wegen vrij te maken." Bij aankomst was er, zoals gezegd, geen sprake van persoonlijke ongelukken. Wel waren er veel onderkomens geraakt dan wel vernield. Pas vijf jaar na dato, in de zomer van 2005, heeft "Monta" de storm echt verwerkt. In die periode hebben alle eigenaren een jonge boom overhandigd gekregen waarmee ze het terrein weer kunnen opfleuren. Barbe wil er maar mee zeggen hoe familiair de 41 vaste personeelsleden en de meer dan honderd seizoenskrachten met de gasten wensen om te gaan. Wij gaan ook zeker een keer terug, al was het alleen maar om te kijken hoe het zwemparadijs is geworden.

Related videos

 
 

Sponsored videos