Fietsen in de Bourgogne

  • © ATOUT FRANCE/Michel Angot

  • © ATOUT FRANCE/R-Cast

Fietsen in de Bourgogne Bourgogne fr

Een uitgebreid netwerk aan fietsroutes is momenteel klaar voor hendie de Bourgogne graag ook op de fiets willen verkennen.

 

Dat zoiets tot totaal nieuwe gezichtspunten kan leiden, ontdekten wij een paar jaar geleden. We maakten meer contact met de Fransen zelf en beleefden dingen, die voor de haastige autoreizigers verborgen blijven.

Het was in Saissy toen we op een schrale zomerdag de open haard verlieten om onder een weifelend zonnetje, zo van komt ie nou wel of komt ie nou niet, de omgeving gingen verkennen en na korte tijd opfietsten tegen de nog altijd imposante toegangspoort van kasteel Morlet. De poort stond op een kier en tussen de daarachter gelegen gebouwen, scharrelde een Fransman rond, die ons zag en meteen uitnodigde voor een bezichtiging. Die werd in de keuken afgesloten en we konden niet weg voor er een goed glas wijn was geschonken, wat we niet konden weigeren al waren we gezien het tijdstip, misschien eerder aan koffie toe.

Na een picknick in de bossen, vonden we de tussen de bomen verscholen liggende Prieuré du Val St. Benoit. De parkeerplaatsen waren pas aangelegd, waardoor we de indruk kregen dat dit gebouw niet alleen als boerderij in gebruik was en inderdaad toen we naar het klooster liepen, leerde een bordje ons dat een aantal jaren geleden de “petites soeurs de Bethléhem” deze gebouwen weer in gebruik hadden genomen.

“Petites soeurs”
Je moet ze gezien hebben om die woorden op hun waarde te kunnen schatten. Mij schoot de Middeleeuwse legende te binnen van de non, die voor haar grote, maar altijd tekortschietende aardse geliefde, het klooster verliet, om uiteindelijk teleurgesteld toch weer terug te keren naar het klooster en daar te merken dat Maria, de moeder van Jezus, tijdens haar afwezigheid haar plaats had ingenomen.

“Niemand heeft iets gemerkt, lieve kind.”
En stilletjes werd de berouwvolle zondares door de Moeder Gods weer naar haar kloostercel geloodst, waar ze de rest van haar leven doorbracht als “bruid van Christus” zonder dat de andere nonnen ooit weet kregen van haar uitstapje.

Nog zo’n zondaar zat, die middag toen we op de terugtocht de middagdienst in het klooster bijwoonden, om iets van de sfeer te proeven, achter in de kerk op het balkon, waar ook publiek welkom was en keek van bovenaf op de nonnen neer, die bijna allemaal nog heel erg jong waren en tijdens de talloze malen dat ze op de grond knielden of languit gingen liggen, hun ruwe, schurende habijt strak om hun lijf gespannen, zag dat hun figuur er best wezen mocht. Wat zouden ze onder dat ruige kleed nog dragen, vroeg ik me af. Maar mocht je daar wel naar kijken? Ik wist het niet en vroeg me af wat deze jonge vrouwen dreef om zo hun leven door te brengen? Alleen op zondagmiddag tijdens de wekelijkse wandeling mogen ze met elkaar praten, de rest van de tijd slijten ze hun dagen binnen de kloostermuren en mogen ze geen contact met elkaar hebben. Waarom zie je hier nog verrassend veel jonge vrouwen en thuis in Nederland niet meer? Toen we na de dienst naar huis reden, was de algemene conclusie dat een dag als deze alleen maar op de fiets te beleven viel.

 

Website: www.fietsen-in-bourgondie.com

 

 

Bezienswaardigheden

Hoogtepunten